Każda nazwa użyta w programie C++ musi zostać zadeklarowana tzn. musi zostać podany jej typ.

Deklaracja informuje kompilator, że dana nazwa reprezentuje obiekt określonego typu, ale nie rezerwuje dla niego miejsca w pamięci. Definicja określa typ zmiennej oraz dodatkowo kompilator rezerwuje miejsce w pamięci. Definicja jest wykorzystywana w procesie konsolidacji programu. Deklarować zmienną w programie można wielokrotnie, natomiast definiować można tylko raz.

Zatem poniższe definicje zmiennych są również ich deklaracjami:

long x3 = 1000L;
float kwota = 12.3F, cena = 23.5F;
char znak = ‘A’;

Definicją zmiennej nie jest

extern int liczba;

to jest tylko deklaracja informująca o typie zmiennej, natomiast definicja tak zadeklarowanej zmiennej musi znaleźć się w projekcie.

#include
extern int liczba; //deklaracja zmiennej
int main ( )
{
cout<<liczba<<endl;
return 0;
}
int liczba=279; //definicja
//koniec programu

Na ekranie pojawi się: 279

Program zakończy sie błędem ponieważ program zawiera dwie definicje zmiennej liczba

#include <iostream.h>
int liczba=279; //deklaracja i definicja zmiennej
int main ( )
{
cout<<liczba<<endl;
return 0;
}
//koniec programu

Na ekranie pojawi sie: 279

ma postać ciągu znaków ujętego w cudzysłowy.

Długość stałej tekstowej może być praktycznie dowolna.

Stała zawsze zawiera na końcu znak ”, który jest automatycznie dodawany przez kompilator i stanowi ogranicznik tekstu, np.: „Programowanie” ma długość 13, ale zajmuje w pamięci 14 bajtów.

Jeżeli definicja stałej nie mieści się w jednym wierszu, to należy wprowadzić znak \ i kontynuować w kolejnej linii.

Każda para sąsiadujących ze sobą literałów tekstowych jest traktowana jako jeden tekst np.: „Program” „owanie” oraz „Programowanie” są identyczne.

Jednak napisy ‘A’ i „A” nie są identyczne gdy ‘A’ jest literałem znakowym o wartości 65, natomiast „A” jest literałem tekstowym złożonym z dwóch znaków ‘A’ i ”.

Literał znakowy

może mieć postać

• pojedynczego znaku ujętego w apostrofy: ‘A’, ‘b’, ’1′
• kodu ósemkowego znaku ujętego w apostrofy: ‘\101′, ‘\142′, ‘\61′
• kodu szesnastkowego znaku ujętego w apostrofy: ‘\x41′, ‘\x62′, ‘\x31′
• specjalna np.

1. ‘\n’ – nowa linia,
2. ‘\b’ – cofniecie o jedno miejsce,
3. ‘\a’ – alarm (sygnał dźwiękowy),
4. ‘\t’ – tabulacja pozioma,
5. ‘\\’ – znak łamania,
6. ‘\” – znak apostrofu,
7. ‘\”‘ – znak cudzysłowu,

Stałe znakowe są liczbami całkowitymi i mogą być wykorzystywane w wyrażeniach:

int i=’A'+1; //i=66
i=’a'-’A'; //i=32

Przykład
char znak = ‘A’; //zamiast ‘A’ można wpisać 65, ‘\101′, ‘\x41′

Opis książki

C++ to jeden z najpopularniejszych języków programowania. Mimo konkurencji ze strony innych, często nowocześniejszych języków, nadal jest powszechnie wykorzystywany, szczególnie przez twórców gier komputerowych, rozbudowanych aplikacji korporacyjnych i programów, od których wymaga się szczególnej szybkości i wydajności. Ten w pełni obiektowy język programowania, opracowany w połowie lat 80. w laboratoriach firmy Bell, jest stosunkowo łatwy do opanowania dzięki niewielkiemu zestawowi słów kluczowych, a oferuje ogromne możliwości.

„Programowanie w języku C++. Szybki start” to książka dla wszystkich osób, które chcą poznać ten język programowania, a nie mają czasu lub ochoty na wertowanie dziesiątek stron opisów teoretycznych. Przedstawia zasady pisania programów w C++ w sposób czytelny i obrazowy. Czytając ją, poznasz elementy języka C++, strukturę programów, zasady programowania obiektowego i sposoby realizacji różnych zadań programistycznych — od prostych operacji wejścia i wyjścia poprzez manipulowanie ciągami tekstowymi i liczbami aż do korzystania z szablonów i obsługi błędów. Każde z omawianych zagadnień zaprezentowane jest w postaci bogato ilustrowanej sekwencji czynności, co sprawi, że łatwo będzie Ci opanować opisywane w książce problemy.

• Kompilowanie i uruchamianie programów
• Typy danych i zmienne
• Instrukcje sterujące
• Operacje na plikach
• Definiowanie i stosowanie funkcji
• Programowanie obiektowe
• Zarządzanie pamięcią
• Modularyzacja kodu
• Szablony

Język: polski
Tłumaczenie: Przemysław Szeremiota, Andrzej Zawadzki
Ilość stron: 528
Format: B5
Data wydania: 12/2006

Książka jest do kupienia w księgarni internetowej mentis Programowanie w języku C++. Szybki start

• dziesiętna: 10.0 (lub 10.) 12.3
• wykładniczą: 6.5e1, 0.49e-2

Stała rzeczywista może być zakończona małymi lub dużymi literami f, l (F, L), np.: 12.3F, 12.3L wówczas jest ona odpowiednio typu float i long double. Stała rzeczywista bez przyrostka jest typu double.

Wszystkie stałe sa zawsze bez znaku (np. 12, 23.5). Jeżeli zostały poprzedzone znakiem – lub +, to sa wyrażeniami złożonymi z operatora (- lub +) oraz liczby dodatniej odpowiedniego typu (12 – typu int, 23.5 – typu double).

Przykład

float kwota = 12.3F, cena = 23.5F;

typ_danych identyfikator_zmiennej =wartosc_poczatkowa;

Literały dzielą sie na: całkowite, rzeczywiste, znakowe, łancuchowe.

Literały całkowite maja postać:

• dziesiętna: 65, 98, 49
• ósemkowa: 0101, 0142, 061
• szesnastkową: 0×41, 0×62, 0×31

W związku z powyższym liczby: 12, 012, 0×12 reprezentują liczby 12, 10, 18 w systemie dziesiętnym.

Literał całkowity może być zakonczony małymi lub dużymi literami: u, l, ul (U, L, UL) np.: 1000U, 234L, 234LU jest on wówczas odpowiednio typu unsigned, long, unsigned long.

Jeżeli nie podano specyfikatora typu, to typ stałej zależy od wartości (gdy wartość stałej rośnie staje sie ona kolejno typu int, unsigned, long, unsigned long).

Przykład

long x3 ;= 1000L;

//pierwszy program
#include <iostream.h>
int
main()
{
cout
<<”Mój\npierwszy\nprogram w C++”
;return 0;} /*Koniec programu*/

//pierwszy program
#include <iostream.h>
int main()
{
cout<<”Mój\npierwszy\nprogram w C++”;
return 0;
}
/*Koniec
programu*/

Inny, niestety błedny, sposób zapisu tego samego programu.

//pierwszy program
#include < iostream.h>
int ma in()
{
cout<<”Mój\n
pierwszy\nprogram w C++”;
return0;
}
/*Koniec programu*/

#include <iostream.h>
//Drugi program
int main ( )
{
double bok;
cout<<”Podaj dlugosc boku kwadratu”;
cin>>bok;
double pole=bok*bok;
cout<<”Pole kwadratu wynosi „<<pole;
return 0;
}

int main()
{
return 0;
}

Wykonywanie programu w C++ zawsze zaczyna sie od wywołania funkcji main.
int main() – nagłówek funkcji,
{ } – tresc funkcji,
return instrukcja powrotu, która konczy funkcje.

//pierwszy program
#include <iostream.h>
int main()
{
cout<<”Mój\npierwszy\nprogram w C++”;
return 0;
}
/*Koniec
programu*/

Na ekranie zobaczymy:
Mój
pierwszy
program w C++